Grażyna Symonowicz

Charakter pisma ujawnia wiele cech i informacji o osobie piszącej. Typ osobowości człowieka, jego wzorce zachowań, obraz własnej osoby, pogląd na życie oraz sposób radzenia sobie z problemami wyczytać można nie tylko z kształtu liter, ale i z linii tekstu. Trzeba jednak pamiętać o tym, że charakter pisma nie jest stały. Może ulegać zmianom pod wpływem gorszego stanu zdrowia, stresu lub radosnego nastroju. Nie można więc osądzać nikogo zbyt pochopnie lub zbyt surowo. Osobowość człowieka jest bardzo złożona. Należy więc analizować całościowy obraz pisma, aby można było określić charakter i predyspozycje człowieka. Do analizy najlepiej służy pismo naturalne, spontaniczne, odzwierciedlające swobodne myśli, a więc nie wiersze lub slogany. Próbki pisma powinny być na gładkim papierze, aby nic nie ograniczało ani nie wpływało na strumień pisma. Pewne drobne zmiany pisma zależą też od tego czym się pisze i od sposobu trzymania pisaka w palcach. Trzymanie pióra nisko może wskazywać na materialne i zmysłowe dążenia osoby piszącej, a osoby uduchowione i intelektualiści ujmują pióro bardzo wysoko. Ludzie przywiązani do tradycji, esteci potrafiący dostrzegać piękno w swoim otoczeniu i zwracający uwagę na wygląd rękopisu lubą pisać wiecznym piórem.

Pismo w sposób trwały zmienia się wraz z wiekiem. Osobowość piszącego to również naleciałości zawodowe. Nie ma “brzydkiego charakteru pisma”.

Nieczytelne i “brzydkie” jest często dowodem wykształcenia, utalentowania lub silnej indywidualności. Mówimy wtedy, że jest to pismo wyrobione, a więc szybkie, różnorodne w szczegółach i z silnymi cechami indywidualnymi. Zależy to od zdolności kojarzenia myśli i ogólnej sprawności psychomotorycznej. Osoby piszące sporadycznie, wykonujące pracę fizyczną mają pismo trochę drżące, często duże, nierówne o zmiennym nacisku. W trakcie pisania tekstu zatrzymują pióro, stawiają dodatkowe znaki i poprawiają litery. Bierze się to z niewystarczająco przystosowanej do pisania ręki lub słabiej zarysowanej przewagi funkcjonalnej jednej z półkul mózgowych.

Bardzo trudno jest zmienić swoje pismo. Podczas pisania bowiem przejawia się rytm życiowy i dynamizm właściwy tylko dla osoby piszącej. Jeśli wydaje nam się, że całkiem zmieniliśmy kształt znaków na papierze to i tak pozostanie wiele sygnałów pochodzących z podświadomości, które odzwierciedlą pewne elementy graficzne, będące niewidoczne dla laika. Nie ukryją się one jednak przed okiem fachowca. Grafologa interesuje wszystko co widzi na kartce papieru. Najmniej istotna jest treść.

Trzymanie pióra lub długopisu również ma znaczenie. Czyste i bardziej zwarte kreski powstają wtedy kiedy pióro trzymane jest prosto. Dowodzi to dość zdecydowanego i zdyscyplinowanego charakteru. Osoba pochylająca pióro pod kątem ostrym jest trochę nonszalancka i przeważają u niej instynkty nad rozsądkiem.

Ważne są również marginesy. Lewy margines może poszerzać się lub zwężać, bywa nierówny lub poszarpany, a czasem go nie ma.

Ludzie, którzy nie lubią zostawiać rolnej przestrzeni po lewej stronie kartki są bardzo oszczędni i przywiązują dużą wagę do spraw materialnych.

Może się zdarzyć, że zobaczymy margines wyglądający tak:

Świadczy to o łatwym adaptowaniu się do różnych sytuacji finansowych. Osoba taka nie martwi się swoją sytuacją materialną. Kiedy ma pieniądze wydaje je dość rozrzutnie, a kiedy pieniędzy zostanie niewiele, spokojnie ogranicza swoje potrzeby i zadowala się skromnymi zasobami.

Istotny jest również wygląd górnego i dolnego marginesu. Na przykład:

Pozostawienie szerokiego marginesu od góry dowodzi braku zaufania do własnych możliwości, obaw że nie spełni się oczekiwań otoczenia, oraz usuwania się w cień.

Nośnikiem informacji jest również linia pisania. Dlatego ważne jest, aby tekst do analizy sporządzony był na gładkim papierze. Wówczas pióro porusza się swobodnie, zgodnie z wewnętrznymi impulsami. Linie pisania mogą być bardzo różne, np.:

Linia biegnąca ku górze wskazuje na osobę optymistyczną, radosną i pełną nadziei.

Linia opadająca ku dołowi charakteryzuje osobę, która czuje się nieszczęśliwa, nielubiana, nieakceptowana lub odrzucona.

Wypukła linia pisma mówi o osobie, która ma ambicję i entuzjazm, ale mało siły i energii, aby osiągnąć zamierzony cel.

Wklęsła linia świadczy o rozpoczynaniu działań z dużym entuzjazmem, następnie brakiem zainteresowania, aby w końcu zmobilizować energię do skończenia rozpoczętego działania.

Pismo o różnym pochyleniu linii wyglądające jak wachlarz przedstawia zmienność nastrojów od entuzjazmu po nastrój depresyjny, by znowu działać z entuzjazmem. Jest to osoba chaotyczna, która ma trudności z organizowaniem sobie życia osobistego i zawodowego.

To tylko niektóre przykłady sposobu analizowania pisma przez psychografologów.

Wiedza ta znajduje zastosowanie praktyczne w przemyśle, finansach, biznesie, polityce, wywiadzie, psychologii i medycynie. Pozwala ona z góry wykluczyć wiele poważnych kłopotów, pomyłek i strat finansowych wynikających z błędnej oceny wystudiowanych MASEK na twarzach kooperantów. Możemy się przyjrzeć kim są, jakimi bywają ludźmi w życiu osobistym i zawodowym naprawdę – bez masek.